Welkom op mijn netvlies.
zondag 29 januari 2012
woensdag 25 januari 2012
Ego...
De ego-gedachte is:
“Ik ben klein, vergankelijk, kwetsbaar,
afhankelijk, incapabel”.
De mate waarin je in die leugen gelooft
bepaalt de hinder die je ondervindt
wanneer je tot vrije expressie wilt komen.
De mens die niet meer in die gedachte
gelooft is ego-loos, vrij.
Simone van Arkel
maandag 23 januari 2012
A Secret Scrolls message from Rhonda Byrne...
Creator of The Secret and The Power
From The Secret Daily Teachings
Giving opens up the door to receiving. You have so many opportunities to give every day.
Give kind words. Give a smile. Give appreciation and love. Give compliments. You can give courtesy to other motorists while you are driving. You can give a smile to the car parking attendant. You can give a warm greeting to the newspaper stand person or the person who makes your coffee. You can give by allowing a stranger to go ahead of you into an elevator, and you can give by asking which floor they are going to and pressing the button for them. If someone drops something you can give a helping hand and pick it up for them. You can give warm embraces to those you love. And you can give appreciation and encouragement to everyone.
There are so many opportunities for you to give and thereby open the door to receiving.
May the joy be with you,
Rhonda Byrne
From The Secret Daily Teachings
Giving opens up the door to receiving. You have so many opportunities to give every day.
Give kind words. Give a smile. Give appreciation and love. Give compliments. You can give courtesy to other motorists while you are driving. You can give a smile to the car parking attendant. You can give a warm greeting to the newspaper stand person or the person who makes your coffee. You can give by allowing a stranger to go ahead of you into an elevator, and you can give by asking which floor they are going to and pressing the button for them. If someone drops something you can give a helping hand and pick it up for them. You can give warm embraces to those you love. And you can give appreciation and encouragement to everyone.
There are so many opportunities for you to give and thereby open the door to receiving.
May the joy be with you,
Rhonda Byrne
The Secret... bringing joy to billions
De koninginnenpage.
De koninginnenpage komt voor in vrijwel geheel Europa.
De page heeft een voorkeur voor open, bloemrijke landschappen. In het grootste deel van zijn areaal komt de vlinder nog algemeen voor, maar in sommige landen is de vlinder bijna uitgestorven, zoals in Groot-Brittannië.
De koninginnenpage is één van de grootste vlinders die in België en Nederland wordt gevonden maar is hier geen algemene soort. In het grootste deel van westelijk en noordelijk Europa is het een zeldzame zwervende soort.
De page heeft een voorkeur voor open, bloemrijke landschappen. In het grootste deel van zijn areaal komt de vlinder nog algemeen voor, maar in sommige landen is de vlinder bijna uitgestorven, zoals in Groot-Brittannië.
De koninginnenpage is één van de grootste vlinders die in België en Nederland wordt gevonden maar is hier geen algemene soort. In het grootste deel van westelijk en noordelijk Europa is het een zeldzame zwervende soort.
Mother Teresa ♥
We can all not do " Great " Things;
But we can all do small things, with Great Love. ♥
~ Mother Teresa
zondag 15 januari 2012
Nieuwsbrief : The secret.
A Secret Scrolls message from Rhonda Byrne
Creator of The Secret and The Power
Ask, Believe, Receive - just three simple steps to create what you want. However, very often the second step, believe, can be the most difficult one. And yet it is the greatest step you will ever take. When you master believing, you have mastered your life.
To master believing, all you have to do is tip the balance of your thoughts, words, and actions, from 'not believing' to believing. The ONLY thing that can ever get in the way of manifesting what you want, is having more thoughts of 'not believing', speaking more words of 'not believing', and taking more actions of 'not believing', than you are of believing. Base the majority of your thoughts, words, and actions in believing, and the law of attraction must obey you.
Believing contains no doubt. Believing does not waiver. Believing is absolute faith. Believing remains steadfast despite what is happening in the outside world.
Here is a story of believing that will speak to you and inspire you......... to believe.
From SFB in the Philippines:- 'My Own Daily Reminder'
When you open my cell phone, the first word that you will see pop-up on my greeting screen is "BELIEVE". I have had that word tacked up onto my computer screen, my vanity mirror, my journal - almost anywhere that I can see it. However, I have never really taken what that word means to heart. This afternoon, I know what it is like to believe.
A few days ago, I got hold of the DVD of The Secret. I had already read the book some time ago, and I wanted to watch the film. I decided to take The Secret's message to heart.
Each morning, I had been waking up and dreading going to work - the company I work for has a very stressful environment, and being there takes a lot out of me. Despite this, I would tell myself and really feel that I was excited to go to work, that it was going to be a good day, that only good things were coming my way. Doing this helped me. I would get through my days tired, but still able to laugh and feel less stressed. I also developed a more compassionate view of the people in our office who made our lives hard. I started seeing them not as monsters, but as people who hurt inside like we do. I was happy with this result - it made me feel more serene and calm and less stressed. It also started making me more productive at work, as I no longer let the tense atmosphere affect me.
But I was in for a little surprise. The Universe wanted to show me just how this process works. :-)
Each Christmas season, Starbucks gives out daily planners to its loyal customers. The planners are usually covered in real leather and are quite striking and stylish. To get one, you have to fill up a small card with 24 stickers - each sticker represents one cup of coffee bought in Starbucks. In our country, a cup of Starbucks coffee costs an average of Philippine Peso 150.00 - about the cost of one lunch and transportation to and from work. In a country where wages aren't that high, this is quite a luxury, and although I get paid a bit more than the average worker, this is a bit much for someone who has a family like me. I have tried for three years to get the stickers required, but each year I stop about midway when I start computing the cost! This year, when they started the annual promo, I got a card and wondered if I could fill it up with the required stickers.
I had worked my way into getting 18 stickers onto the card - no mean feat considering that I started collecting the stickers the day the promo started, or almost two months ago! I had scrimped and saved to get at least two stickers a week - sometimes three if I had a little extra left over. I wanted to get that planner before Christmas - my gift to myself.
With only five days left till Christmas, I wasn't sure that I could fill up the card. I was beginning to think this was going to be one of those years when I'd just watch other people lug the Starbucks planner around and wish I had one.
This morning, as I was taking a shower and just enjoying the water splashing on my face, I told myself I was getting that Starbucks planner TODAY. I didn't really know how since I still had 6 stickers to fill up. When I got up from my desk to get my coffee after lunch, I told my staff I was going to get my Starbucks planner. All the while I was thinking: "Now, how is that possible? I can't afford to buy 6 cups of coffee today."
As I stood in line, I kept staring at the planner displayed on the counter. I could feel the leather cover between my fingers and I could imagine writing on its sepia colored pages. All of a sudden I heard the barista ask the girls ahead of me if they wanted to give me their stickers, since they already had their planners and didn't want their stickers anymore. The girls said YES. I almost jumped - I had three free stickers, plus the one for the coffee I was getting made four, which meant that I only needed two more to get the planner. At that point, I was already sooooo thankful and I expressed my thanks to the three young girls who graciously gave me their stickers. (They were my three magi -- only in female form, don't you think?)
But that wasn't the end of it. It so happened that as part of Starbucks Manila's 10th year anniversary, they were giving away double stickers between the hours of 12:30 noon and 2:30 p.m. till December 25. It was 1:00 p.m. so I was getting double stickers!!!! That meant I was getting SIX stickers in all - the number I needed to get my planner!!!!! I walked out of the shop with my planner in the brown Starbucks bag, still in shock, but convinced that I had tapped into the Secret.. even if it was just for a short moment.
I instantly knew why I kept the word BELIEVE tacked in all those places. The Secret had been trying to get to me all these years through that word - I just wasn't really listening.
I have my planner on my desk now. The leather cover feels just as it did when I was imagining how it would feel when I touched it. I have told my co-workers how I got it - I told them I simply believed I was going to get it and I did.
This planner will be with me all through next year. It will be my daily reminder to BELIEVE.
(And oh - I'm already seeing the 2009 planner on a bigger desk in a corner office with a view!)
woensdag 11 januari 2012
J. Krishnamurti
(J. Krishnamurti, On Education)
Is het mogelijk om in deze wereld te leven zonder een beeld van jezelf?
Is het mogelijk om in deze wereld te leven zonder een beeld van jezelf?
Kun je je gebaren bekijken, de manier waarop je loopt, de manier waarop je je gedraagt, of je hard, gemeen, ruw of geduldig bent?
(The little book on Living, J. Krishnamurti)
Als je geen herinnering had van gisteren,
totaal geen herinnering van welke vorm dan ook,
zou je dan denken?
Als je geen herinnering had van gisteren,
totaal geen herinnering van welke vorm dan ook,
zou je dan denken?
("Life Ahead", J. Krishnamurti)
Het denken moet leeg zijn om helder te kunnen zien.
(The little book on Living, J. Krishnamurti)
Als je het contact met de natuur verliest,
verlies je het contact met de mensheid.
Het denken moet leeg zijn om helder te kunnen zien.
(The little book on Living, J. Krishnamurti)
Als je het contact met de natuur verliest,
verlies je het contact met de mensheid.
The Secret - Rhonda Byrne.
Do you realize your joy affects the entire world? To begin with when you are in joy you don’t inflict negativity on anybody, which means you don’t harm anybody. But more than that your joy touches those around you, then it touches those around them, and so it continues rippling out touching one person after another. You are one person but YOU have the power to affect the entire world! – Rhonda Byrne
dinsdag 10 januari 2012
maandag 9 januari 2012
zondag 8 januari 2012
zaterdag 7 januari 2012
De halsketting...
Op de bodem van een kristalhelder meer lag een prachtige halsketting.
Iedereen kon haar zien en velen doken het water in om de ketting te pakken te krijgen.
Maar het lukte niemand. Zo gauw iemand de bodem bereikte was de ketting verdwenen. En toch was het sieraad vanaf de oever van het meer heel duidelijk te zien.
Op een dag kwam er een wijze langs en men vroeg hem om raad.
Hij keek het water in en zei: "De ketting ligt niet op de bodem van het meer; wat jullie zien is alleen maar een weerspiegeling ervan."
De mensen schudden hun hoofden en keken de man twijfelend aan.
Maar deze wees met zijn arm naar een boom die op de rand van het meer stond, met zijn takken boven het water. Aan één van de takken hing de schitterende ketting.
Een vogel had haar gevonden en hier laten hangen. Niemand had haar gezien, niemand had ooit naar boven gekeken.
En de wijze zei: "Omdat jullie je blik niet verheffen zien jullie alleen de weerspiegeling. De werkelijkheid is heel dichtbij, je kunt haar zo grijpen; laat je niet misleiden door haar weerspiegelingen in de materie, die zijn maar schijn. Open je ogen en wordt wakker.”
Iedereen kon haar zien en velen doken het water in om de ketting te pakken te krijgen.
Maar het lukte niemand. Zo gauw iemand de bodem bereikte was de ketting verdwenen. En toch was het sieraad vanaf de oever van het meer heel duidelijk te zien.
Op een dag kwam er een wijze langs en men vroeg hem om raad.
Hij keek het water in en zei: "De ketting ligt niet op de bodem van het meer; wat jullie zien is alleen maar een weerspiegeling ervan."
De mensen schudden hun hoofden en keken de man twijfelend aan.
Maar deze wees met zijn arm naar een boom die op de rand van het meer stond, met zijn takken boven het water. Aan één van de takken hing de schitterende ketting.
Een vogel had haar gevonden en hier laten hangen. Niemand had haar gezien, niemand had ooit naar boven gekeken.
En de wijze zei: "Omdat jullie je blik niet verheffen zien jullie alleen de weerspiegeling. De werkelijkheid is heel dichtbij, je kunt haar zo grijpen; laat je niet misleiden door haar weerspiegelingen in de materie, die zijn maar schijn. Open je ogen en wordt wakker.”
vrijdag 6 januari 2012
maandag 2 januari 2012
Menu 2012.
Menu voor 2012
Voorgerecht.
Liefde en vriendschap
met een dagelijkse knuffel,
verpakt in een doosje... voor later
Tussengerecht.
Een zee van mooie momenten... op een bedje van geluk
Hoofdgerecht.
Een goede gezondheid op grootmoeders wijze
met een troostend schouderklopje... voor tegenslagen
Dessert
Een bol ijs vol met zoete dromen en wensen met... een vleugje romantiek
Dit alles wordt u opgediend met een warme lach!
Op een blij einde en een goed begin.
Dat alles naar wens mag verlopen én naar jullie zin.
Beste wensen voor een...
heel gelukkig nieuw jaar 2012 !
Voorgerecht.
Liefde en vriendschap
met een dagelijkse knuffel,
verpakt in een doosje... voor later
Tussengerecht.
Een zee van mooie momenten... op een bedje van geluk
Hoofdgerecht.
Een goede gezondheid op grootmoeders wijze
met een troostend schouderklopje... voor tegenslagen
Dessert
Een bol ijs vol met zoete dromen en wensen met... een vleugje romantiek
Dit alles wordt u opgediend met een warme lach!
Op een blij einde en een goed begin.
Dat alles naar wens mag verlopen én naar jullie zin.
Beste wensen voor een...
heel gelukkig nieuw jaar 2012 !
maandag 26 december 2011
vrijdag 23 december 2011
Alles begint met een wens...
Verlangen
Lang geleden woonde er een kleine jongen heel tevreden in een huisje op een groene heuvel. Hij was echter niet helemáál zonder wensen. Er was iets wat hij liever wilde dan wat ook.
Iedere avond zat hij op de traptreden voor zijn huisdeur. Met zijn ellebogen op z’n knieën en zijn hoofd op zijn handen keek hij maar steeds naar het huis met de gouden ramen dat hem vanaf de overzijde van het dal tegemoet schitterde. Dat huis boeide hem en hij liet er zijn fantasie op los.
Hij stelde zich voor dat het een ongelofelijk mooi paleis was waarvan de ramen fonkelden als goud. Hij droomde over de edele mensen die in zo’n kostbaar huis leefden en hij wenste vurig om bij hen te mogen zijn. Op een dag hield hij het niet meer uit.
In plaats van zoals iedere dag naar school te gaan, besloot hij op weg te gaan naar het huis met de gouden ramen. Hij liep urenlang om zijn geheimzinnige doel te bereiken: eerst de heuvel af naar beneden en vervolgens over een holle weg en weilanden. Het was al middag toen hij onder een boom ging zitten om uit te rusten en zijn boterhammen te eten. Bijna was hij in slaap gevallen. Maar de vogels in de boom hielden hem wakker. Toch moest zijn pauze langer hebben geduurd dan hij dacht, want het schemerde al een beetje toen hij eindelijk de heuvel in de verte beklom en bij zijn doel aankwam.
Maar zijn teleurstelling was groot toen hij in plaats van het gefantaseerde paleis slechts een eenvoudige boerderij zag liggen. De ramen waren niet van goud, maar van heel gewoon glas. Er woonden een oude man en zijn vrouw en zij ontvingen de uitgeputte jongen liefdevol in hun eenvoudige huisje. Verdrietig schudden zij hun hoofd toen de kleine zwerver hen over zijn fantasieën en zijn teleurstelling vertelde.
Na een kom hete soep en een dikke boterham stopten ze hem in een heerlijk geurend bed, want het was al veel te laat om hem naar huis terug te brengen. Al heel vroeg ontwaakte de jongen. Eerst wist hij niet waar hij was, maar al gauw herinnerde hij zich de gebeurtenissen van de vorige dag.
Hij stond op, ging naar het raam, schoof het gordijn opzij en ontdekte iets geweldigs.
In de verte, op de heuvel aan de andere kant van het dal, stond óók een huis waarvan de ramen schitterden en fonkelden als puur goud. Zo iets moois had hij nog nooit gezien! En plotseling wist hij vol ontroering dat hij naar de ramen van zijn eigen huis keek. Toen hij later die dag naar zijn huis met de gouden ramen terugkeerde was hij volmaakt gelukkig.
Iedere avond zat hij op de traptreden voor zijn huisdeur. Met zijn ellebogen op z’n knieën en zijn hoofd op zijn handen keek hij maar steeds naar het huis met de gouden ramen dat hem vanaf de overzijde van het dal tegemoet schitterde. Dat huis boeide hem en hij liet er zijn fantasie op los.
Hij stelde zich voor dat het een ongelofelijk mooi paleis was waarvan de ramen fonkelden als goud. Hij droomde over de edele mensen die in zo’n kostbaar huis leefden en hij wenste vurig om bij hen te mogen zijn. Op een dag hield hij het niet meer uit.
In plaats van zoals iedere dag naar school te gaan, besloot hij op weg te gaan naar het huis met de gouden ramen. Hij liep urenlang om zijn geheimzinnige doel te bereiken: eerst de heuvel af naar beneden en vervolgens over een holle weg en weilanden. Het was al middag toen hij onder een boom ging zitten om uit te rusten en zijn boterhammen te eten. Bijna was hij in slaap gevallen. Maar de vogels in de boom hielden hem wakker. Toch moest zijn pauze langer hebben geduurd dan hij dacht, want het schemerde al een beetje toen hij eindelijk de heuvel in de verte beklom en bij zijn doel aankwam.
Maar zijn teleurstelling was groot toen hij in plaats van het gefantaseerde paleis slechts een eenvoudige boerderij zag liggen. De ramen waren niet van goud, maar van heel gewoon glas. Er woonden een oude man en zijn vrouw en zij ontvingen de uitgeputte jongen liefdevol in hun eenvoudige huisje. Verdrietig schudden zij hun hoofd toen de kleine zwerver hen over zijn fantasieën en zijn teleurstelling vertelde.
Na een kom hete soep en een dikke boterham stopten ze hem in een heerlijk geurend bed, want het was al veel te laat om hem naar huis terug te brengen. Al heel vroeg ontwaakte de jongen. Eerst wist hij niet waar hij was, maar al gauw herinnerde hij zich de gebeurtenissen van de vorige dag.
Hij stond op, ging naar het raam, schoof het gordijn opzij en ontdekte iets geweldigs.
In de verte, op de heuvel aan de andere kant van het dal, stond óók een huis waarvan de ramen schitterden en fonkelden als puur goud. Zo iets moois had hij nog nooit gezien! En plotseling wist hij vol ontroering dat hij naar de ramen van zijn eigen huis keek. Toen hij later die dag naar zijn huis met de gouden ramen terugkeerde was hij volmaakt gelukkig.
dinsdag 20 december 2011
Een ongewoon gesprek met God...
van Neale D.Walsch, hieronder een passage ervan :
Angst is de energie die doet samentrekken, afsluiten, naar binnen trekken, wegrennen, verstoppen, hamsteren, schade berokkenen.
Liefde is de energie die doet uitbreiden, openstellen, naar buiten zenden, onthullen, delen, genezen.
Angst hult onze lichamen in kleding, liefde staat toe naakt te zijn. Angst houdt vast aan en grijpt naar alles wat we bezitten, liefde geeft alles wat we hebben weg. Angst reserveert, liefde respecteert. Angst grijpt, liefde laat gaan. Angst knaagt, liefde sust. Angst valt aan, liefde verbetert.
Elke persoonlijk gedachte, elk woord en elke daad is gebaseerd op een van deze twee emoties. Je kunt niets anders kiezen, er zijn immers geen andere keuzemogelijkheden. Maar je hebt wel de vrije keus welke van de twee je verkiest.
Angst is de energie die doet samentrekken, afsluiten, naar binnen trekken, wegrennen, verstoppen, hamsteren, schade berokkenen.
Liefde is de energie die doet uitbreiden, openstellen, naar buiten zenden, onthullen, delen, genezen.
Angst hult onze lichamen in kleding, liefde staat toe naakt te zijn. Angst houdt vast aan en grijpt naar alles wat we bezitten, liefde geeft alles wat we hebben weg. Angst reserveert, liefde respecteert. Angst grijpt, liefde laat gaan. Angst knaagt, liefde sust. Angst valt aan, liefde verbetert.
Elke persoonlijk gedachte, elk woord en elke daad is gebaseerd op een van deze twee emoties. Je kunt niets anders kiezen, er zijn immers geen andere keuzemogelijkheden. Maar je hebt wel de vrije keus welke van de twee je verkiest.
zondag 18 december 2011
Verhalen boodschap♥
Onzekerheid
In de moederbuik praat een tweeling met elkaar: ?Geloof jij in een leven na de geboorte??
'Ja,' zegt het ene kind.
'Hoe ziet dat er dan uit, een leven na de geboorte??
'Dat weet ik ook niet precies. Maar het zal wel lichter zijn dan hier. En misschien lopen we wel rond en eten we met onze mond.'
'Rondlopen, dat gaat toch helemaal niet. En met onze mond eten? Hoe dan? Er is toch een navelstreng die ons voedt. Bovendien is de navelstreng veel te kort om mee rond te lopen.'
'Ik geloof echt dat alles anders zal zijn.'
'Nou, ik denk dat met de geboorte het leven ten einde is. Ik blijf liever bij wat ik hier en nu ervaar.
Het leven is een kwelling en het is donker?'
'Nee, we zullen dan onze moeder zien en zij zal voor ons zorgen.'
'Geloof jij in een moeder? Waar is ze dan?'
'Hier, overal om ons heen. We zijn en we leven in haar en door haar. Zonder haar zouden we er helemaal niet zijn!'
'Onzin! Ik heb nog niets van een moeder gezien. Er ook nooit iets van gemerkt, dus is ze er niet!
En bovendien: er is nog nooit iemand teruggekomen,' hield het andere kind vol.
In de moederbuik praat een tweeling met elkaar: ?Geloof jij in een leven na de geboorte??
'Ja,' zegt het ene kind.
'Hoe ziet dat er dan uit, een leven na de geboorte??
'Dat weet ik ook niet precies. Maar het zal wel lichter zijn dan hier. En misschien lopen we wel rond en eten we met onze mond.'
'Rondlopen, dat gaat toch helemaal niet. En met onze mond eten? Hoe dan? Er is toch een navelstreng die ons voedt. Bovendien is de navelstreng veel te kort om mee rond te lopen.'
'Ik geloof echt dat alles anders zal zijn.'
'Nou, ik denk dat met de geboorte het leven ten einde is. Ik blijf liever bij wat ik hier en nu ervaar.
Het leven is een kwelling en het is donker?'
'Nee, we zullen dan onze moeder zien en zij zal voor ons zorgen.'
'Geloof jij in een moeder? Waar is ze dan?'
'Hier, overal om ons heen. We zijn en we leven in haar en door haar. Zonder haar zouden we er helemaal niet zijn!'
'Onzin! Ik heb nog niets van een moeder gezien. Er ook nooit iets van gemerkt, dus is ze er niet!
En bovendien: er is nog nooit iemand teruggekomen,' hield het andere kind vol.
maandag 12 december 2011
woensdag 7 december 2011
maandag 5 december 2011
Wijzer-tje.
Het doel van een relatie is te beslissen welk deel je van jezelf 'te voorschijn' wilt laten komen en niet om te bepalen welk deel van een ander je kunt opeisen en inpalmen. Het van doel van relaties is niet een ander te hebben die jou kan vervolmaken. De bedoeling is dat je een ander hebt met wie je je volmaaktheid kunt delen.
Tussen doortje...
De eerste stop op weg naar een plaats waar je van iedereen houdt is de stap naar een plaats van liefde voor jezelf.
Je kunt een ander niet geven wat je niet aan jezelf kunt geven.
Als je niet onvoorwaardelijk van jezelf houdt, kun je niet onvoorwaardelijk van een ander houden.
Onthoud dit: je kunt niemand iets geven wat jezelf niet te geven hebt.
Houd daarom van jezelf, houd van jezelf, houd van jezelf. Beschouw jezelf als volmaakt, precies zoals je bent.
Om voor liefde in aanmerking te komen, hoef je niet af te vallen, je levensstijl aan te passen, je gewoontes te verbeteren, hogere cijfers te halen of om het even wat te veranderen. Geloof het of niet, maar je bent volmaakt beminnelijk, lief en aantrekkelijk zoals je bent
Onthoud dit: je bent volmaakt beminnelijk, lief en aantrekkelijk zoals je bent.
Dit te weten verandert je hele leven.
Het geloven zal het leven van iedereen veranderen.
Dat is omdat je wordt wat je gelooft en als je geheel en al van jezelf kunt houden, reik je je Zelf - eindelijk - de hulpmiddelen aan waarmee je van alle anderen kunt houden, en dat kan de wereld veranderen.
----------------------------------
Uit: Een ongewoon gesprek van God met jou (het boek met vragen van jongeren)
Je kunt een ander niet geven wat je niet aan jezelf kunt geven.
Als je niet onvoorwaardelijk van jezelf houdt, kun je niet onvoorwaardelijk van een ander houden.
Onthoud dit: je kunt niemand iets geven wat jezelf niet te geven hebt.
Houd daarom van jezelf, houd van jezelf, houd van jezelf. Beschouw jezelf als volmaakt, precies zoals je bent.
Om voor liefde in aanmerking te komen, hoef je niet af te vallen, je levensstijl aan te passen, je gewoontes te verbeteren, hogere cijfers te halen of om het even wat te veranderen. Geloof het of niet, maar je bent volmaakt beminnelijk, lief en aantrekkelijk zoals je bent
Onthoud dit: je bent volmaakt beminnelijk, lief en aantrekkelijk zoals je bent.
Dit te weten verandert je hele leven.
Het geloven zal het leven van iedereen veranderen.
Dat is omdat je wordt wat je gelooft en als je geheel en al van jezelf kunt houden, reik je je Zelf - eindelijk - de hulpmiddelen aan waarmee je van alle anderen kunt houden, en dat kan de wereld veranderen.
----------------------------------
Uit: Een ongewoon gesprek van God met jou (het boek met vragen van jongeren)
donderdag 1 december 2011
De zestiende-eeuwse Italiaanse sociale dans
De zestiende eeuw is een periode die wij kennen als de renaissance. Het is een explosieve eeuw met enkele zeer dominerende politieke figuren. Aan het begin van de eeuw wordt Keizer Karel geboren te Gent, die geheel Europa 50 jaar lang zal domineren. Aan het eind van zestiende eeuw regeert Elisabeth I over Engeland.
Het is ook een tijd waarin de godsdienstoorlog fel woedt. In de buurt van Madrid bouwt Filips II zijn Escuriaal, een bolwerk van verankerd Katholicisme, terwijl Luther en Calvijn een andere godsdienst prediken. In Frankrijk vecht de Italiaanse Catharina de Medici tegen de Hugenoten.
Maar de Europese vorsten zijn ook verwoede kunstliefhebbers. Het collectioneren van schilderijen en wandtapijten of kostbare curiosa is een tijdsverdrijf aan de hoven. De zucht naar luxe en praal bereikt een hoogtepunt. Het begrip ‘decadent’ misstaat hier niet. Een maniërisme, een gekunsteldheid zal op het einde van deze eeuw het esthetisch denken bepalen.
De danskunst ontkomt er niet aan. In 1581 verschijnt "Il Ballarino", een dansboek geschreven door Fabritio Caroso. In 1602 krijgen we "Le Gratie d’Amore" te lezen, een dansboek geschreven door Cesare Negri, een dansmeester uit Milaan. De dansboeken zijn gedrukt, wat hun verspreiding in Italië en de rest van Europa mogelijk maakt. Aan het hof in Engeland bezat men enkele Italiaanse exemplaren. Ook in Spanje zal er eentje aanwezig geweest zijn. Negri's werk is immers opgedragen aan Filips III, koning van Spanje.
"Le Gratie d’Amore" bevat een lijst van de meest bekende Italiaanse dansmeesters die aan het eind van de zestiende eeuw werkzaam waren en die ons een beeld geven hoe sterk de Italiaanse danskunst verspreid was over het toenmalige Europa. Een zekere Giovanni Ambrosio Valchiera uit Milaan werkte voor verschillende Vlaamse prinsen; of Cesare Agosto Parmegiano, een leerling van Negri, stond bekend als een uitstekend gagliarda-danser en musicus. Zijn werkterrein was Vlaanderen. Andere dansleraars werkten in Frankrijk, Engeland, Duitsland en Polen. De hofdanskunst in de zestiende eeuw werd dus sterk bepaald door de Italiaanse smaak.
Zowel Caroso als Negri vangen hun traktaat aan met 'de manier waarop men staat of wandelt'. De natuurlijke houding, mooi rechtop, knieën gestrekt, rechte rug, armen hangend naast het lichaam, is de houding waaruit de zestiende-eeuwse danser vertrekt. Er is nog geen sprake van een bewuste uitdraaiing van het been, noch van de vijf posities, noch van een port de bras.
Een belangrijke evolutie in de 16de-eeuwse danskunst is de ontwikkeling van de sprong, in al zijn vormen. Gaande van de kleine zoppetto (hopje) in de trage pavane-dansen, tot de capriola cinque, een soort entrechat cinq met parallelle voeten. Om de capriola te oefenen adviseert Negri zijn studenten om tussen een stoel en een tafel te gaan staan. Men drukt zich op zodat de voeten van de grond komen. In deze positie probeert men de benen en de kuiten flink heen en weer te bewegen.
De sprong is het domein van de man. En de zestiende eeuw biedt dan ook een uitstekend podium voor de mannelijke danser. De dansstijl is krachtig, energiek en virtuoos te noemen. De dame tempert dit beeld door een gracieus, zacht bewegen. In solopartijen zijn haar variaties meer glijdend, minder gesprongen maar niet wars van enige virtuoze techniek. Caroso heft zijn beschrijvingen van virtuoze solopartijen steeds aan met de fraze: 'Indien de dame deze danspassen niet uitvoeren kan moet ze zich concentreren op een meer eenvoudige combinatie'.
Het balletto is de meest voorkomende dansvorm in de Italiaanse traktaten. Deze dans is meestal een samenstelling van twee of meerdere muzikale strukturen, zoals daar zijn: pavane, gagliarda, saltarello en canario. Het balletto kan men zien als een afgeronde kleine choreografie waarin met ritme en tempo wordt gespeeld. Elk balletto was opgedragen aan een vooraanstaande dame uit de Italiaanse hoofse kringen. Ze krijgen namen als "Celeste Giglio" (Hemelse Lelie) of "Chiara Stella" (Heldere Ster).
Naast het balletto staat de cascarda, een dans in vlugge driekwartsmaat, met een regelmatig terugkerend refrein. Hij wordt dikwijls bedacht voor een trio, een combinatie die snelle kettingen mogelijk maakt. Ook deze cascarde worden bedacht met ronkende namen als "Bella Gioiosa" (de mooie opgewekte) of "Leggiadra d'Amore" (de lichtvoetige liefde) .
Daarnaast vinden we een aantal gezelschapsdansen voor meerdere dansers, variërend van vier tot acht. Maar de voorbeelden die Caroso of Negri ons geven zijn reeds zo complex van aard dat ze niet dansbaar zijn zonder dat het gezelschap ze heeft ingestudeerd. Gezelschapsdansen uit latere periodes (zeventiende en achttiende eeuw) hebben vaste danspatronen die steeds terugkomen en dus gemakkelijk te onthouden zijn. Bij Caroso en Negri valt er te oefenen.
Eenvoudige dansen, waarin iedereen kon meedansen, zullen er hoogst waarschijnlijk wel geweest zijn. Misschien namen Caroso en Negri niet de moeite om ze te noteren. Het deftige, officiële karakter van een dansavond zal wel doorbroken worden wanneer de dans "La Caccia d'Amore" begon, een dans voor verscheidene koppels, genoteerd door Negri. Na een eenvoudige inleiding met buigingen en symmetrische plaatswissels begint de echte jacht der liefde. Elk koppel danst om beurt de rij naar beneden. Echter helemaal achteraan gekomen rukt de dame zich los en tracht de heer, na heel wat heen en weer geren, haar bij de hand te vatten. Met of zonder hulp van de mededansers, beëindigt het koppel de jacht op elkaar met een Riverenza. De dans eindigt met een gagliarda-figuur waarbij de heren elkaars dame proberen te roven.
Dat dit soort dansen niet door iedereen werd geapprecieerd wordt duidelijk door de gedrukte pamfletten of boekjes tegen de dans die in de zestiende eeuw over geheel Europa opduiken. Ze komen hoofdzakelijk uit de klerikale hoek, maar ook burgerlijke partijen vinden de vrije omgang tussen de sexen verwerpelijk. Er ontstaat een heen en weer geschrijf over de morele waarde van de dans, iets wat de hoge adellijke kringen wellicht negeerden.
Het is ook een tijd waarin de godsdienstoorlog fel woedt. In de buurt van Madrid bouwt Filips II zijn Escuriaal, een bolwerk van verankerd Katholicisme, terwijl Luther en Calvijn een andere godsdienst prediken. In Frankrijk vecht de Italiaanse Catharina de Medici tegen de Hugenoten.
Maar de Europese vorsten zijn ook verwoede kunstliefhebbers. Het collectioneren van schilderijen en wandtapijten of kostbare curiosa is een tijdsverdrijf aan de hoven. De zucht naar luxe en praal bereikt een hoogtepunt. Het begrip ‘decadent’ misstaat hier niet. Een maniërisme, een gekunsteldheid zal op het einde van deze eeuw het esthetisch denken bepalen.
De danskunst ontkomt er niet aan. In 1581 verschijnt "Il Ballarino", een dansboek geschreven door Fabritio Caroso. In 1602 krijgen we "Le Gratie d’Amore" te lezen, een dansboek geschreven door Cesare Negri, een dansmeester uit Milaan. De dansboeken zijn gedrukt, wat hun verspreiding in Italië en de rest van Europa mogelijk maakt. Aan het hof in Engeland bezat men enkele Italiaanse exemplaren. Ook in Spanje zal er eentje aanwezig geweest zijn. Negri's werk is immers opgedragen aan Filips III, koning van Spanje.
"Le Gratie d’Amore" bevat een lijst van de meest bekende Italiaanse dansmeesters die aan het eind van de zestiende eeuw werkzaam waren en die ons een beeld geven hoe sterk de Italiaanse danskunst verspreid was over het toenmalige Europa. Een zekere Giovanni Ambrosio Valchiera uit Milaan werkte voor verschillende Vlaamse prinsen; of Cesare Agosto Parmegiano, een leerling van Negri, stond bekend als een uitstekend gagliarda-danser en musicus. Zijn werkterrein was Vlaanderen. Andere dansleraars werkten in Frankrijk, Engeland, Duitsland en Polen. De hofdanskunst in de zestiende eeuw werd dus sterk bepaald door de Italiaanse smaak.
Zowel Caroso als Negri vangen hun traktaat aan met 'de manier waarop men staat of wandelt'. De natuurlijke houding, mooi rechtop, knieën gestrekt, rechte rug, armen hangend naast het lichaam, is de houding waaruit de zestiende-eeuwse danser vertrekt. Er is nog geen sprake van een bewuste uitdraaiing van het been, noch van de vijf posities, noch van een port de bras.
Een belangrijke evolutie in de 16de-eeuwse danskunst is de ontwikkeling van de sprong, in al zijn vormen. Gaande van de kleine zoppetto (hopje) in de trage pavane-dansen, tot de capriola cinque, een soort entrechat cinq met parallelle voeten. Om de capriola te oefenen adviseert Negri zijn studenten om tussen een stoel en een tafel te gaan staan. Men drukt zich op zodat de voeten van de grond komen. In deze positie probeert men de benen en de kuiten flink heen en weer te bewegen.
De sprong is het domein van de man. En de zestiende eeuw biedt dan ook een uitstekend podium voor de mannelijke danser. De dansstijl is krachtig, energiek en virtuoos te noemen. De dame tempert dit beeld door een gracieus, zacht bewegen. In solopartijen zijn haar variaties meer glijdend, minder gesprongen maar niet wars van enige virtuoze techniek. Caroso heft zijn beschrijvingen van virtuoze solopartijen steeds aan met de fraze: 'Indien de dame deze danspassen niet uitvoeren kan moet ze zich concentreren op een meer eenvoudige combinatie'.
Het balletto is de meest voorkomende dansvorm in de Italiaanse traktaten. Deze dans is meestal een samenstelling van twee of meerdere muzikale strukturen, zoals daar zijn: pavane, gagliarda, saltarello en canario. Het balletto kan men zien als een afgeronde kleine choreografie waarin met ritme en tempo wordt gespeeld. Elk balletto was opgedragen aan een vooraanstaande dame uit de Italiaanse hoofse kringen. Ze krijgen namen als "Celeste Giglio" (Hemelse Lelie) of "Chiara Stella" (Heldere Ster).
Naast het balletto staat de cascarda, een dans in vlugge driekwartsmaat, met een regelmatig terugkerend refrein. Hij wordt dikwijls bedacht voor een trio, een combinatie die snelle kettingen mogelijk maakt. Ook deze cascarde worden bedacht met ronkende namen als "Bella Gioiosa" (de mooie opgewekte) of "Leggiadra d'Amore" (de lichtvoetige liefde) .
Daarnaast vinden we een aantal gezelschapsdansen voor meerdere dansers, variërend van vier tot acht. Maar de voorbeelden die Caroso of Negri ons geven zijn reeds zo complex van aard dat ze niet dansbaar zijn zonder dat het gezelschap ze heeft ingestudeerd. Gezelschapsdansen uit latere periodes (zeventiende en achttiende eeuw) hebben vaste danspatronen die steeds terugkomen en dus gemakkelijk te onthouden zijn. Bij Caroso en Negri valt er te oefenen.
Eenvoudige dansen, waarin iedereen kon meedansen, zullen er hoogst waarschijnlijk wel geweest zijn. Misschien namen Caroso en Negri niet de moeite om ze te noteren. Het deftige, officiële karakter van een dansavond zal wel doorbroken worden wanneer de dans "La Caccia d'Amore" begon, een dans voor verscheidene koppels, genoteerd door Negri. Na een eenvoudige inleiding met buigingen en symmetrische plaatswissels begint de echte jacht der liefde. Elk koppel danst om beurt de rij naar beneden. Echter helemaal achteraan gekomen rukt de dame zich los en tracht de heer, na heel wat heen en weer geren, haar bij de hand te vatten. Met of zonder hulp van de mededansers, beëindigt het koppel de jacht op elkaar met een Riverenza. De dans eindigt met een gagliarda-figuur waarbij de heren elkaars dame proberen te roven.
Dat dit soort dansen niet door iedereen werd geapprecieerd wordt duidelijk door de gedrukte pamfletten of boekjes tegen de dans die in de zestiende eeuw over geheel Europa opduiken. Ze komen hoofdzakelijk uit de klerikale hoek, maar ook burgerlijke partijen vinden de vrije omgang tussen de sexen verwerpelijk. Er ontstaat een heen en weer geschrijf over de morele waarde van de dans, iets wat de hoge adellijke kringen wellicht negeerden.
maandag 28 november 2011
Gesprekken met God...
Niemand doet ooit iets ongepast, gegeven hun model van de wereld.
Oordelen doen ontzettend zeer als degenen die over jou oordelen ongelijk hebben; maar het doet nog veel meer pijn als ze gelijk hebben. Dan raakt het oordeel diep je gevoelens en doorsnijdt het het tere weefsel van de ziel. Je hoeft dit slechts eenmaal te ervaren om te begrijpen dat oordelen nooit een product van de liefde kan zijn.
Met de creatie van jullie illusionaire wereld hebben jullie samenlevingen geproduceerd waarin oordelen niet alleen aanvaard maar ook verwacht worden. Jullie hebben zelfs een heel systeem, de zogenaamde rechtspraak, geschapen rondom het idee dat een ander kan beoordelen of jij ‘schuldig’ of ‘onschuldig’ bent.
Ik zeg jullie dit: in de ogen van God is niemand ooit schuldig en is iedereen voor altijd onschuldig. Dat is omdat mijn ogen meer zien dan jullie ogen. Mijn ogen zien waarom jullie dingen denken, waarom jullie dingen zeggen en waarom jullie dingen doen.
Mijn hart weet dat jullie het slechts verkeerd hebben geïnterpreteerd.
Ik heb de inspiratie gegeven voor de woorden: ‘Niemand doet ooit iets ongepast, gegeven hun model van de wereld.’ Dit is een grote waarheid. Ik heb de inspiratie gegeven voor de woorden: ‘Schuldgevoel en angst zijn de enige vijand van de mens.’ Ook dat is een grote waarheid.
Oordelen is niet hetzelfde als observeren. Bij een observatie wordt gewoon gekeken en waargenomen wat zus of zo is. Bij een oordeel wordt daarentegen een conclusie getrokken dat iets anders zo moet zijn op grond van wat is waargenomen.
Observeren is getuige zijn van. Oordelen is concluderen. Er wordt een ‘daarom’ aan de uitspraak toegevoegd. In feite wordt het een uitspraak, die vaak zonder genade wordt uitgevaardigd.
Oordelen schroeien de ziel, want ze brandmerken de geest met een Illusie van wie je bent, terwijl de diepere realiteit wordt genegeerd.
Ik zal jullie nooit oordelen, nimmer. Want zelfs als jullie iets hebben uitgespookt, is mijn waarneming daarvan dat Ik gewoon zie wat het geval is. Ik zou geen conclusies trekken over Wie je bent. Het is in feite zelfs onmogelijk een conclusie te trekken over Wie je bent, omdat jij nooit bent inbegrepen in je creatie van jezelf. Je bent een werk in uitvoering. Je bent geen voltooid schepsel; en je zult dat nooit zijn.
Je bent nooit wie je was in het laatste moment. En Ik zie je ook nooit als zodanig, maar eerder als degene die je nu verkiest te zijn.
Ik heb anderen geïnspireerd om het aldus te beschrijven: jullie creëren jezelf continu vanuit het veld van oneindige mogelijkheden. Jullie creëren constant je Zelf nogmaals in de volgende verhevenste versie van het grootste visioen dat je ooit hebt gehad over Wie je bent.
----------------------------------
Uit: Eén met God
Oordelen doen ontzettend zeer als degenen die over jou oordelen ongelijk hebben; maar het doet nog veel meer pijn als ze gelijk hebben. Dan raakt het oordeel diep je gevoelens en doorsnijdt het het tere weefsel van de ziel. Je hoeft dit slechts eenmaal te ervaren om te begrijpen dat oordelen nooit een product van de liefde kan zijn.
Met de creatie van jullie illusionaire wereld hebben jullie samenlevingen geproduceerd waarin oordelen niet alleen aanvaard maar ook verwacht worden. Jullie hebben zelfs een heel systeem, de zogenaamde rechtspraak, geschapen rondom het idee dat een ander kan beoordelen of jij ‘schuldig’ of ‘onschuldig’ bent.
Ik zeg jullie dit: in de ogen van God is niemand ooit schuldig en is iedereen voor altijd onschuldig. Dat is omdat mijn ogen meer zien dan jullie ogen. Mijn ogen zien waarom jullie dingen denken, waarom jullie dingen zeggen en waarom jullie dingen doen.
Mijn hart weet dat jullie het slechts verkeerd hebben geïnterpreteerd.
Ik heb de inspiratie gegeven voor de woorden: ‘Niemand doet ooit iets ongepast, gegeven hun model van de wereld.’ Dit is een grote waarheid. Ik heb de inspiratie gegeven voor de woorden: ‘Schuldgevoel en angst zijn de enige vijand van de mens.’ Ook dat is een grote waarheid.
Oordelen is niet hetzelfde als observeren. Bij een observatie wordt gewoon gekeken en waargenomen wat zus of zo is. Bij een oordeel wordt daarentegen een conclusie getrokken dat iets anders zo moet zijn op grond van wat is waargenomen.
Observeren is getuige zijn van. Oordelen is concluderen. Er wordt een ‘daarom’ aan de uitspraak toegevoegd. In feite wordt het een uitspraak, die vaak zonder genade wordt uitgevaardigd.
Oordelen schroeien de ziel, want ze brandmerken de geest met een Illusie van wie je bent, terwijl de diepere realiteit wordt genegeerd.
Ik zal jullie nooit oordelen, nimmer. Want zelfs als jullie iets hebben uitgespookt, is mijn waarneming daarvan dat Ik gewoon zie wat het geval is. Ik zou geen conclusies trekken over Wie je bent. Het is in feite zelfs onmogelijk een conclusie te trekken over Wie je bent, omdat jij nooit bent inbegrepen in je creatie van jezelf. Je bent een werk in uitvoering. Je bent geen voltooid schepsel; en je zult dat nooit zijn.
Je bent nooit wie je was in het laatste moment. En Ik zie je ook nooit als zodanig, maar eerder als degene die je nu verkiest te zijn.
Ik heb anderen geïnspireerd om het aldus te beschrijven: jullie creëren jezelf continu vanuit het veld van oneindige mogelijkheden. Jullie creëren constant je Zelf nogmaals in de volgende verhevenste versie van het grootste visioen dat je ooit hebt gehad over Wie je bent.
----------------------------------
Uit: Eén met God
zondag 27 november 2011
Mooie foto's.
Twintig jaar geleden werd de Hubble ruimtetelescoop gelanceerd, namelijk op 24 april 1990. Nu, twintig jaar later, kijken we terug op een mooie tijd vol hoogtepunten. Welkom in het Hubble Museum. Hier ziet u een collectie van de mooiste foto’s van de ruimtetelescoop. Toegang is gratis.
Koninklijke hoed (2003, Hubble)
Het Sombrerostelsel (of Sombreronevel) lijkt op een Mexicaanse hoed en is 28 miljoen lichtjaar van de aarde verwijderd. In de donkere band om het sterrenstelsel schuilen veel jonge en heldere sterren. Het gloeiende centrum van M104 bevat bijna 2.000 bolvormige sterrenhopen. Deze bolvormige sterrenhopen bestaan uit duizenden sterren.
Zonsopgang in Eenhoorn (2002, Hubble)
De Kegelnevel was één van de eerste foto’s die in 2002 werd gemaakt met de Advanced Camera for Surveys. De Kegelnevel is 2.500 lichtjaar verwijderd van de aarde en bevindt zich in het sterrenbeeld Eenhoorn. In de gas- en stofzuilen van NGC 2264 vormen nieuwe, jonge sterren.
Stellaire eitjes (1995, Hubble)
De zaden in de gaszuilen van de Arendnevel (M16) staan te popelen om uit te komen. In deze drie torens van koud waterstofgas worden veel nieuwe sterren geboren. De Arendnevel is 6.500 lichtjaar van de aarde verwijderd. De foto is gemaakt in visueel licht en dan is het onmogelijk om door de stoffige torens te kijken.
Vluchten kan niet meer (2002, Hubble)
Een kikkervisje in de ruimte. Beter is UGC 10214 niet te omschrijven. De staart op de foto heeft een lengte van meer dan 280.000 lichtjaar. Waarschijnlijk is het sterrenstelsel op een ander stelsel gebotst en probeert hij vlug de scene te verlaten, net als een automobilist die doorrijdt na een ongeluk. Er is één groot verschil: een automobilist laat nauwelijks sporen achter, UGC 10214 wel.
Festival van licht (2007, Hubble)
Op dit schilderij is een festival van lichtjes te zien. Het nabije sterrenstelsel M74 is te zien. Dit spiraalstelsel bevindt zich op een afstand van 32 miljoen lichtjaar bij de aarde vandaan. Het sterrenstelsel is niet erg helder, dus daarom is het voor amateur-astronomen moeilijk om M74 waar te nemen. Hubble heeft er vanzelfsprekend geen moeite mee.
Dood en verderf (2003, Hubble)
De Helixnevel ziet er prachtig uit. Toch is de nevel het nalatenschap van een stervende ster. Deze witte dwerg is te zien in het centrum van de Helixnevel. De ster heeft haar gaslagen afgestoten en deze gloeiende gassen dijen langzaam uit. Als gevolg zien wij een ronde nevel.
Flits in een grot (2004, Hubble)
De ster V838 Monocerotis is een raar object. De rode superreus in het centrum van de nevel produceert genoeg energie om de omliggende stofwolken te verlichten. Deze stofwolken zijn in het verleden door de ster afgestoten. Hubble houdt V838 Monocerotis nauwlettend in de gaten en ziet hoe de nevel groeit.
Kinderen in de verte (2010, Hubble)
De oudste sterrenstelsels zijn op dit schilderij te zien. 13,7 miljard jaar geleden ontstond het heelal. Sommige sterrenstelsels op de foto zijn 600 tot 800 miljoen jaar na de oerknal gevormd, oftewel zo’n dertien miljard jaar geleden. Door te kijken naar deze sterrenstelsels leren astronomen meer over hoe deze constructies ontstaan. Ooit is het Melkwegstelsel ook als zo’n klein hoopje sterren geboren.
Lord of the Rings (2007, Hubble)
Op dit schilderij is het sterrenstelselcluster CI 0024+17 te zien. Wat bijzonder is aan deze foto, is de ringachtige structuur in de cluster. Deze ring is mogelijk een bewijs dat donkere materie bestaat. Ondanks dat het bestaan van donkere materie niet zichtbaar kan worden aangetoond, zijn de effecten van donkere materie wel zichtbaar, zoals op deze foto.
Rode bol (2007, Hubble)
Toen Mars in 2007 het dichtst bij de aarde stond, maakte Hubble een foto van de rode planeet. Natuurlijk komt de kwaliteit van de foto lang niet in de buurt van foto’s van ruimtesondes als de Mars Express en de Mars Reconnaissance Orbiter, maar dat is natuurlijk logisch. Hubble draait immers niet om Mars, maar om de aarde. De afstand tussen Hubble en Mars is 88 miljoen kilometer.
Bronmateriaal: HubbleSite
Koninklijke hoed (2003, Hubble)
Het Sombrerostelsel (of Sombreronevel) lijkt op een Mexicaanse hoed en is 28 miljoen lichtjaar van de aarde verwijderd. In de donkere band om het sterrenstelsel schuilen veel jonge en heldere sterren. Het gloeiende centrum van M104 bevat bijna 2.000 bolvormige sterrenhopen. Deze bolvormige sterrenhopen bestaan uit duizenden sterren.
Zonsopgang in Eenhoorn (2002, Hubble)
De Kegelnevel was één van de eerste foto’s die in 2002 werd gemaakt met de Advanced Camera for Surveys. De Kegelnevel is 2.500 lichtjaar verwijderd van de aarde en bevindt zich in het sterrenbeeld Eenhoorn. In de gas- en stofzuilen van NGC 2264 vormen nieuwe, jonge sterren.
Stellaire eitjes (1995, Hubble)
De zaden in de gaszuilen van de Arendnevel (M16) staan te popelen om uit te komen. In deze drie torens van koud waterstofgas worden veel nieuwe sterren geboren. De Arendnevel is 6.500 lichtjaar van de aarde verwijderd. De foto is gemaakt in visueel licht en dan is het onmogelijk om door de stoffige torens te kijken.
Vluchten kan niet meer (2002, Hubble)
Een kikkervisje in de ruimte. Beter is UGC 10214 niet te omschrijven. De staart op de foto heeft een lengte van meer dan 280.000 lichtjaar. Waarschijnlijk is het sterrenstelsel op een ander stelsel gebotst en probeert hij vlug de scene te verlaten, net als een automobilist die doorrijdt na een ongeluk. Er is één groot verschil: een automobilist laat nauwelijks sporen achter, UGC 10214 wel.
Festival van licht (2007, Hubble)
Op dit schilderij is een festival van lichtjes te zien. Het nabije sterrenstelsel M74 is te zien. Dit spiraalstelsel bevindt zich op een afstand van 32 miljoen lichtjaar bij de aarde vandaan. Het sterrenstelsel is niet erg helder, dus daarom is het voor amateur-astronomen moeilijk om M74 waar te nemen. Hubble heeft er vanzelfsprekend geen moeite mee.
Dood en verderf (2003, Hubble)
De Helixnevel ziet er prachtig uit. Toch is de nevel het nalatenschap van een stervende ster. Deze witte dwerg is te zien in het centrum van de Helixnevel. De ster heeft haar gaslagen afgestoten en deze gloeiende gassen dijen langzaam uit. Als gevolg zien wij een ronde nevel.
Flits in een grot (2004, Hubble)
De ster V838 Monocerotis is een raar object. De rode superreus in het centrum van de nevel produceert genoeg energie om de omliggende stofwolken te verlichten. Deze stofwolken zijn in het verleden door de ster afgestoten. Hubble houdt V838 Monocerotis nauwlettend in de gaten en ziet hoe de nevel groeit.
Kinderen in de verte (2010, Hubble)
De oudste sterrenstelsels zijn op dit schilderij te zien. 13,7 miljard jaar geleden ontstond het heelal. Sommige sterrenstelsels op de foto zijn 600 tot 800 miljoen jaar na de oerknal gevormd, oftewel zo’n dertien miljard jaar geleden. Door te kijken naar deze sterrenstelsels leren astronomen meer over hoe deze constructies ontstaan. Ooit is het Melkwegstelsel ook als zo’n klein hoopje sterren geboren.
Lord of the Rings (2007, Hubble)
Op dit schilderij is het sterrenstelselcluster CI 0024+17 te zien. Wat bijzonder is aan deze foto, is de ringachtige structuur in de cluster. Deze ring is mogelijk een bewijs dat donkere materie bestaat. Ondanks dat het bestaan van donkere materie niet zichtbaar kan worden aangetoond, zijn de effecten van donkere materie wel zichtbaar, zoals op deze foto.
Rode bol (2007, Hubble)
Toen Mars in 2007 het dichtst bij de aarde stond, maakte Hubble een foto van de rode planeet. Natuurlijk komt de kwaliteit van de foto lang niet in de buurt van foto’s van ruimtesondes als de Mars Express en de Mars Reconnaissance Orbiter, maar dat is natuurlijk logisch. Hubble draait immers niet om Mars, maar om de aarde. De afstand tussen Hubble en Mars is 88 miljoen kilometer.
Bronmateriaal: HubbleSite
Leuke pdf - jes i.v.m astronomie
Gevonden op deze site: http://www.astronomie.be/
1: De zon onze dagster:
http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%201%20-%20De%20Zon.pdf
2: licht in de sterrenkunde:
http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%202%20-%20Licht%20in%20de%20Sterrenkunde.pdf
3 is er niet!!! Helaas pindakaas.
4: Leuke astrofotografie projecten:
http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%204%20-%20Leuke%20Astrofotografie%20Projecten.pdf
5: Deep-sky fotografie fotografie met digitale camera? Kom Nou!
http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%205%20-%20DSLR%20Deep-Sky.pdf
1: De zon onze dagster:
http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%201%20-%20De%20Zon.pdf
2: licht in de sterrenkunde:
http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%202%20-%20Licht%20in%20de%20Sterrenkunde.pdf
3 is er niet!!! Helaas pindakaas.
4: Leuke astrofotografie projecten:
http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%204%20-%20Leuke%20Astrofotografie%20Projecten.pdf
5: Deep-sky fotografie fotografie met digitale camera? Kom Nou!
http://www.astrolab.be/educatief/Educatieve%20Brochures/AstroLAB%20IRIS%20-%20Educatieve%20brochure%205%20-%20DSLR%20Deep-Sky.pdf
donderdag 24 november 2011
maandag 21 november 2011
Salon International - Patrick Cameron Live Show 2011
http://youtu.be/AOAy33Zf8Lk
HJi talks to Long Hair master Patrick Cameron about his new collection 'Club Noir' adn his scintillating presentation at Salon Live.
zondag 20 november 2011
Uit de voorgeschiedenis van de moderne dans.
We zijn gewend veelvormige verschijnselen te ordenen door ze te beschrijven en te benoemen en ze vervolgens, voorzien van een etiket, in een structuur onder te brengen. Op het gebied van de dansgeschiedenis worden vaak met etiketten gewerkt als volksdans, hofdans, theaterdans, gezelschapsdans, solo-dans, rituele dans etc. Danshistorici hebben zich in het verleden al vaak met deze indelingen beziggehouden. De opvatting is daarbij gemeengoed geworden dat een scheiding van dansen in bijvoorbeeld volksdansen en solodansen, dat wil zeggen met of zonder functie, weinig zin heeft en zelfs verdwijnt als dans wordt opgevat als een vorm van menselijk gedrag.
Hofdans en gezelschapsdans
In de muziekbibliotheek van het Haagse Gemeentemuseum bevindt zich een anoniem lofdicht uit ca. 1770 met als titel 'De Glorie van het dansen'. Het lofdicht maakt onderdeel uit van de danscollectie in deze bibliotheek, die zowel publicaties over dansgeschiedenis, ethiek en esthetiek omvat als praktische dansmethodes; daarnaast is er de dansmuziek (noot 1). "De Glorie van het dansen" is gebaseerd op originele dansboeken uit de periode 1580-1770. De dansen uit deze periode die werden vastgelegd, kwamen uit de hogere kringen van de maatschappij: het hof, de adel en de gegoede burgerij. Deze laatste groep wilde zich spiegelen aan het hof. Ze nam daarom de hofdansen als voorbeeld of ontwikkelde juist als reactie op deze hofdansen haar eigen dansen, waarvoor minder regels en technische vaardigheden nodig waren. Deze dansen krijgen over het algemeen de etiketten hofdans en gezelschapsdans opgeplakt.
Volksdans
Volksdans neemt hierbij een aparte plaats in, omdat ze wordt onderscheiden van de gezelschapdans als de traditionele dans of dansen van een bepaald land of bepaalde streek. Volkdans heeft vaak uiteenlopende functies. De volksdans is pure ontspanning, ze geeft uitleg over gewoontes van een streek of land, of maakt een bepaald standpunt duidelijk aan de omgeving. Meestal vormde ze een verzameling van deze functies. Omdat volksdans, net als volksmuziek, mondeling werd overgedragen, zijn er jammer genoeg geen beschrijvingen van de volksdansen uit deze periode.
Het hofbal
Een hofbal was in de tijd van Lodewijk de Vijftiende onderworpen aan strenge regels van het hof. Er werden bepaalde gedragscodes opgelegd, zoals bijvoorbeeld de toewijzing van een vaste plaats, zowel om te zitten als om te dansen. Zodra alle gasten een plaats hadden gekregen, stond het koningspaar op om het bal te openen. In volgorde van rang stelden de andere paren zich op, bogen naar elkaar en danste de branl. Daarna kwam de gavotte, ook een groepsdans, maar onderbroken door solo's, gevolgd door paardansen. Het menuet aan het eind vormde het hoogtepunt. Deze ceremonie herhaalde zich totdat iedereen aan de beurt was geweest. Wie in die tijd de belangrijkste plek had op de dansvloer, had ook zo'n belangrijke positie in de maatschappij. Men moest hoog op de sociale ladder staan om uitgenodigd te worden voor een bal. De balletten die aan het hof werden uitgevoerd hadden tevens een politiek doel. Dit was bijvoorbeeld het geval met het 'Ballet comique de la reine' uit 1581. Daarin moest de heks Circe in het bijzijn van alle andere aanwezige vorsten zich onderwerpen aan de absolute macht van de koning van Frankrijk. De genoemde spelregels voor de hofdans werden tijdens de regering van Lodewijk de Vijftiende ingevoerd en vastgelegd. Ze waren toonaangevend voor de hoven elders in West-Europa en voor andere aristocratische balzalen. Daarnaast kwamen er geleidelijk andersoortige dansen in zwang. De gezelschapsdans van de Middeleeuwen was in hoge mate bepaald geweest door de bloei van de hoofse cultuur. Men danste in kringen of paren, los van elkaar of met een lichte aanraking. De troubadours hadden deze van oorsprong boerendansen verfijnd en aangepast aan de omgangsvormen van de aristocratie. Rond 1500 gingen deze plechtige dansen vervelen en kwamen er snellere dansen in opkomst zoals de volta. In deze dansen maakten de paren sprongen en verschillende draaien. Aan het hof nam de populariteit van het draaidansen in de zeventiende eeuw echter weer af door een verandering in mode en stijl. De verandering van kleding en de grotere vrijheidsdrang bevorderden de opkomst van de wals, het glijdend zwieren door de zaal. De wals was de eerste gezelschapsdans die doordrong tot de brede lagen van de bevolking. Geen dans drukte beter de nieuwe tijdgeest uit: dynamisch, vitaal en uitbundig. Regels en voorschriften moesten plaatsmaken voor vrije expressie. Naast culturele zijn ook maatschappelijke en politieke factoren van invloed op het veranderende karakter van de dans. Voor de expressie van de individuele vrijheid, weg van de alledaagse werkelijkheid, was de dans, ontdaan van haar representatieve en ceremoniële aspecten, het geschikte medium.
Theaterdans en ballet
Theaterdans was aanvankelijke bedoeld als vermaak door en voor het hof. Het 'ballet de cour', een harmonieuze combinatie van poëzie, muziek, dans en enscenering, paste in de aristocratische sfeer van het Franse hof. In het latere 'opera-ballet' en de 'tragedie lyrique' vormde dans een onmisbaar element, nu ook echter nauw met de handelingen verweven. Toen Lodewijk de Vijftiende steeds meer met professionele dansers ging werken, heeft hij de basis gelegd voor het klassieke ballet zoals we dat nu kennen. Er kwamen getrainde specialisten die optraden voor een groot publiek in openbare zalen. Het ballet liet zich inspireren door de volksdans en de gezelschapsdans, maar ging in de ontwikkeling van de techniek nu zijn eigen weg.
De dansmeester
De Middeleeuwse troubadours kunnen beschouwd worden als de eerste dansmeesters. Ze onderwezen de edellieden in de kastelen en waren belangrijk voor de verspreiding van de dansvormen in Europa. Het waren vaak mensen met een grote algemene ontwikkeling. De eerste dansmeester die met naam en toenaam bekend is, was Domenico de Piacenza. In 1614 publiceerde hij zijn 'De arte saltandi et choreas ducendi', het eerste dansboek dat in manuscript bewaard is gebleven. Tijdens de Italiaanse Renaissance met haar vele festiviteiten waren de dansmeesters gezochte figuren, die in hoog aanzien stonden. Zij leerden de adel niet alleen de danspassen, maar ook een goede houding en gedrag volgens de etiquette. De dansmeesters waren bovendien verantwoordelijk voor de organisatie van de feesten aan het hof waarbij gedanst werd. Ze bedachten steeds nieuwe 'balli', gedanste pantomimes gebaseerd op de passen van de bekende hofdansen. Deze beschreven zij in hun boeken. Die bevatten passages over danstheorie, stijl en etiquette en tevens beschreven ze de verschillende danspassen en choreografieën, al dan niet met muzieknotatie en afbeeldingen erbij. Deze boeken hebben ertoe bijgedragen dat de dans vanuit Italie over heel Europa werd verspreid. Met de oprichting van een speciale academie voor de dans in 1661 in Parijs, de 'Academie Royale de Danse', kreeg het dansen de status van vak dat men kon leren. Dansmeesters als Beauchamps, Pécour en Feuillet hadden de taak de danskunst vast te leggen en te verfijnen. Ook zochten zij naar methoden om dansen te noteren. Dat resulteerde in de 'Choréographie, ou l'art de décrire la dance' van Feuillet uit 1700. In deze context vormden dans en muziek een twee-eenheid. Die band tussen muziek en dans had al een lange voorgeschiedenis. Oorspronkelijk kwam ze tot uiting in culturen waar de danser zichzelf begeleidde door in zijn handen te klappen, te stampen met zijn voeten, of op een andere manier het ritme te laten horen. In de Middeleeuwen was er in West-Europa een nauwe relatie tussen dans en muziek. Die relatie bleef bestaan bij het optreden de dansmeester, die niet alleen de choreografie maakte, maar ook instrumentaal het geheel begeleidde. De volksdans bleef sterk regionaal gebonden met eigen muziek en instrumenten, het repertoire van de hofdans was internationaler. De verschillende melodieën werden door de rondtrekkende dansmeesters en muzikanten in diverse landen verspreid. De enorme omvang van dit repertoire wijst uit, hoe geweldig populair de dans was. Het is opmerkelijk dat om deze redenen de dans dus ook de beoefening van de zuiver instrumentale muziek enorm bevorderd heeft.
(Noot 1) Bron: Muziekbibliotheek van het Haags Gemeentemuseum: danscollectie (120 titels op microfiche), Leiden 1982.
Hofdans en gezelschapsdans
In de muziekbibliotheek van het Haagse Gemeentemuseum bevindt zich een anoniem lofdicht uit ca. 1770 met als titel 'De Glorie van het dansen'. Het lofdicht maakt onderdeel uit van de danscollectie in deze bibliotheek, die zowel publicaties over dansgeschiedenis, ethiek en esthetiek omvat als praktische dansmethodes; daarnaast is er de dansmuziek (noot 1). "De Glorie van het dansen" is gebaseerd op originele dansboeken uit de periode 1580-1770. De dansen uit deze periode die werden vastgelegd, kwamen uit de hogere kringen van de maatschappij: het hof, de adel en de gegoede burgerij. Deze laatste groep wilde zich spiegelen aan het hof. Ze nam daarom de hofdansen als voorbeeld of ontwikkelde juist als reactie op deze hofdansen haar eigen dansen, waarvoor minder regels en technische vaardigheden nodig waren. Deze dansen krijgen over het algemeen de etiketten hofdans en gezelschapsdans opgeplakt.
Volksdans
Volksdans neemt hierbij een aparte plaats in, omdat ze wordt onderscheiden van de gezelschapdans als de traditionele dans of dansen van een bepaald land of bepaalde streek. Volkdans heeft vaak uiteenlopende functies. De volksdans is pure ontspanning, ze geeft uitleg over gewoontes van een streek of land, of maakt een bepaald standpunt duidelijk aan de omgeving. Meestal vormde ze een verzameling van deze functies. Omdat volksdans, net als volksmuziek, mondeling werd overgedragen, zijn er jammer genoeg geen beschrijvingen van de volksdansen uit deze periode.
Het hofbal
Een hofbal was in de tijd van Lodewijk de Vijftiende onderworpen aan strenge regels van het hof. Er werden bepaalde gedragscodes opgelegd, zoals bijvoorbeeld de toewijzing van een vaste plaats, zowel om te zitten als om te dansen. Zodra alle gasten een plaats hadden gekregen, stond het koningspaar op om het bal te openen. In volgorde van rang stelden de andere paren zich op, bogen naar elkaar en danste de branl. Daarna kwam de gavotte, ook een groepsdans, maar onderbroken door solo's, gevolgd door paardansen. Het menuet aan het eind vormde het hoogtepunt. Deze ceremonie herhaalde zich totdat iedereen aan de beurt was geweest. Wie in die tijd de belangrijkste plek had op de dansvloer, had ook zo'n belangrijke positie in de maatschappij. Men moest hoog op de sociale ladder staan om uitgenodigd te worden voor een bal. De balletten die aan het hof werden uitgevoerd hadden tevens een politiek doel. Dit was bijvoorbeeld het geval met het 'Ballet comique de la reine' uit 1581. Daarin moest de heks Circe in het bijzijn van alle andere aanwezige vorsten zich onderwerpen aan de absolute macht van de koning van Frankrijk. De genoemde spelregels voor de hofdans werden tijdens de regering van Lodewijk de Vijftiende ingevoerd en vastgelegd. Ze waren toonaangevend voor de hoven elders in West-Europa en voor andere aristocratische balzalen. Daarnaast kwamen er geleidelijk andersoortige dansen in zwang. De gezelschapsdans van de Middeleeuwen was in hoge mate bepaald geweest door de bloei van de hoofse cultuur. Men danste in kringen of paren, los van elkaar of met een lichte aanraking. De troubadours hadden deze van oorsprong boerendansen verfijnd en aangepast aan de omgangsvormen van de aristocratie. Rond 1500 gingen deze plechtige dansen vervelen en kwamen er snellere dansen in opkomst zoals de volta. In deze dansen maakten de paren sprongen en verschillende draaien. Aan het hof nam de populariteit van het draaidansen in de zeventiende eeuw echter weer af door een verandering in mode en stijl. De verandering van kleding en de grotere vrijheidsdrang bevorderden de opkomst van de wals, het glijdend zwieren door de zaal. De wals was de eerste gezelschapsdans die doordrong tot de brede lagen van de bevolking. Geen dans drukte beter de nieuwe tijdgeest uit: dynamisch, vitaal en uitbundig. Regels en voorschriften moesten plaatsmaken voor vrije expressie. Naast culturele zijn ook maatschappelijke en politieke factoren van invloed op het veranderende karakter van de dans. Voor de expressie van de individuele vrijheid, weg van de alledaagse werkelijkheid, was de dans, ontdaan van haar representatieve en ceremoniële aspecten, het geschikte medium.
Theaterdans en ballet
Theaterdans was aanvankelijke bedoeld als vermaak door en voor het hof. Het 'ballet de cour', een harmonieuze combinatie van poëzie, muziek, dans en enscenering, paste in de aristocratische sfeer van het Franse hof. In het latere 'opera-ballet' en de 'tragedie lyrique' vormde dans een onmisbaar element, nu ook echter nauw met de handelingen verweven. Toen Lodewijk de Vijftiende steeds meer met professionele dansers ging werken, heeft hij de basis gelegd voor het klassieke ballet zoals we dat nu kennen. Er kwamen getrainde specialisten die optraden voor een groot publiek in openbare zalen. Het ballet liet zich inspireren door de volksdans en de gezelschapsdans, maar ging in de ontwikkeling van de techniek nu zijn eigen weg.
De dansmeester
De Middeleeuwse troubadours kunnen beschouwd worden als de eerste dansmeesters. Ze onderwezen de edellieden in de kastelen en waren belangrijk voor de verspreiding van de dansvormen in Europa. Het waren vaak mensen met een grote algemene ontwikkeling. De eerste dansmeester die met naam en toenaam bekend is, was Domenico de Piacenza. In 1614 publiceerde hij zijn 'De arte saltandi et choreas ducendi', het eerste dansboek dat in manuscript bewaard is gebleven. Tijdens de Italiaanse Renaissance met haar vele festiviteiten waren de dansmeesters gezochte figuren, die in hoog aanzien stonden. Zij leerden de adel niet alleen de danspassen, maar ook een goede houding en gedrag volgens de etiquette. De dansmeesters waren bovendien verantwoordelijk voor de organisatie van de feesten aan het hof waarbij gedanst werd. Ze bedachten steeds nieuwe 'balli', gedanste pantomimes gebaseerd op de passen van de bekende hofdansen. Deze beschreven zij in hun boeken. Die bevatten passages over danstheorie, stijl en etiquette en tevens beschreven ze de verschillende danspassen en choreografieën, al dan niet met muzieknotatie en afbeeldingen erbij. Deze boeken hebben ertoe bijgedragen dat de dans vanuit Italie over heel Europa werd verspreid. Met de oprichting van een speciale academie voor de dans in 1661 in Parijs, de 'Academie Royale de Danse', kreeg het dansen de status van vak dat men kon leren. Dansmeesters als Beauchamps, Pécour en Feuillet hadden de taak de danskunst vast te leggen en te verfijnen. Ook zochten zij naar methoden om dansen te noteren. Dat resulteerde in de 'Choréographie, ou l'art de décrire la dance' van Feuillet uit 1700. In deze context vormden dans en muziek een twee-eenheid. Die band tussen muziek en dans had al een lange voorgeschiedenis. Oorspronkelijk kwam ze tot uiting in culturen waar de danser zichzelf begeleidde door in zijn handen te klappen, te stampen met zijn voeten, of op een andere manier het ritme te laten horen. In de Middeleeuwen was er in West-Europa een nauwe relatie tussen dans en muziek. Die relatie bleef bestaan bij het optreden de dansmeester, die niet alleen de choreografie maakte, maar ook instrumentaal het geheel begeleidde. De volksdans bleef sterk regionaal gebonden met eigen muziek en instrumenten, het repertoire van de hofdans was internationaler. De verschillende melodieën werden door de rondtrekkende dansmeesters en muzikanten in diverse landen verspreid. De enorme omvang van dit repertoire wijst uit, hoe geweldig populair de dans was. Het is opmerkelijk dat om deze redenen de dans dus ook de beoefening van de zuiver instrumentale muziek enorm bevorderd heeft.
(Noot 1) Bron: Muziekbibliotheek van het Haags Gemeentemuseum: danscollectie (120 titels op microfiche), Leiden 1982.
zaterdag 19 november 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)