De man die probeert de vrouw te helpen.

De man weet niet dat er een slang onder zit. De vrouw weet niet dat er een steen is die de man verplettert. De vrouw denkt: “Ik ga vallen! En ik kan niet klimmen omdat de slang me gaat bijten! Waarom kan de man niet wat meer kracht gebruiken en me overeind trekken! " De man denkt: “Ik heb zoveel pijn! Toch trek ik je nog steeds zoveel als ik kan! Waarom probeer je niet een beetje harder te klimmen !? "

De moraal is - je kunt niet zien onder welke druk de andere persoon staat, en de andere persoon kan de pijn die je ervaart niet zien. Dit is het leven, of het nu met werk, familie, gevoelens of vrienden is, we zouden het moeten proberen om elkaar te begrijpen. Leer anders te denken, misschien helderder en communiceer beter. Een beetje nadenken en geduld gaan ver.

Wees aardig voor mensen. Iedereen die we tegenkomen, voert zijn eigen strijd. 

De wereld verbeteren.

Een bekwaam onderzoeker zit in het bureau te werken aan een project om de wereld te verbeteren, wanneer plots zijn dochtertje van vijf binnenkomt. “Ik wil spelen,” zegt ze…
Maar de onderzoeker antwoordt dat hij geen tijd heeft omwille van zijn werk. Het meisje zegt: ” Laat mij je dan helpen om de wereld te verbeteren, dan ben je vlugger klaar en kunnen we daarna samen spelen…”

De onderzoeker vindt in een tijdschrift een wereldkaart, scheurt die in stukken en geeft zijn dochter de opdracht dat zij de wereld “opnieuw in orde moet brengen”. Hij hoopt zo minstens enkele uren van haar af te zijn, vermits het meisje nog klein is en het beeld van de wereld niet kent…
Maar na een kwartiertje komt ze fier terug binnen, met de wereldkaart netjes aan elkaar geplakt:”Klaar!”, roept ze uit.

“Hoe heb je dat gedaan?” vraagt de papa verbaasd.
“Simpel,” zegt het meisje; “toen je het blad uit het tijdschrift scheurde, zag ik dat er op de achterkant een foto van een man stond. Omdat ik er niet in lukte om de wereld ineen te puzzelen, heb ik alle stukken omgedraaid en eerst ‘de mens in orde gebracht’. Toen ik daarna het blad omdraaide, zag ik dat de wereld ook in orde was…’

Verteld door nobelprijswinnaar Esquivel

Twee zaden...

Twee zaden lagen naast elkaar in de aarde.
Het ene zaad zei: “Ik wil graag groeien!  
Mijn wortels diep in de aarde sturen, mij als een klein plantje door de aarde heen breken om dan samen met het zonlicht krachtig omhoog te groeien. 
Dan zullen mijn bladeren zich ontvouwen en ik zal met hen de komst van de lente vieren.
De zon zal me verwarmen, de wind mag me heen en weer bewegen en ik zal de ochtenddauw op me voelen. 
Ja, ik wil graag groeien!”
En zo groeide dit zaad op tot een krachtige plant.
Het tweede zaad sprak: “Ik ben bang. 
Als ik mijn wortels diep in de aarde stuur, weet ik niet wat me daar wacht. 
Ik vrees dat het mij pijn doet of dat mijn stam er schade door zal lijden als ik door de aarde heen breek. 
Ik weet ook niet wat daar boven de aarde op me loert. 
Er kan zoveel gebeuren als ik groei… 
Nee, ik blijf liever hier in veiligheid en wacht af tot het nog veiliger wordt.”
En zo bleef dat zaad in de aarde en wachtte.
Op een ochtend kwam er een kip voorbij. 
Ze scharrelde met haar poten in de aarde naar iets eetbaars. 
Na een poosje vond ze het wachtende zaad en at het op.

Bron: Zinnige verhalen.  

Het sneeuwde...

Twee vlokken vielen langzaam naast elkaar naar de aarde. Ze vielen eigenlijk al een heel poosje naast elkaar toen ze elkaar opmerkten...
'Ook naar de aarde?' vroeg de ene vlok.
'Uiteraard' zei de andere vlok
Het klonk een beetje kort, maar zo was het niet bedoeld, want ook de tweede vlok was blij te worden aangesproken tijdens die lange, lange tuimeldans naar omlaag.

Hoe dichter de zwerm sneeuwvlokken is, hoe eenzamer de vlokken kunnen zijn.
'Mag ik een beetje bij je in de buurt blijven?' vroeg de eerste vlok.
'O ja, dat mag,' zei de tweede vlok gretig.
En ze begonnen een goed gesprek en dat maakte de reis heel wat behaaglijker.
Mijlen en mijlen dansten ze naast elkaar naar de verre lage aarde toe.

Eindelijk was het zover.
Ze hadden elkaar van alles en nog wat verteld.
'Nog een meter of dertig,' zie de eerste vlok.
'Ja, we zijn er zo,' zei de tweede.
'Jammer eigenlijk, het was niet ongezellig.'
'Nog tien meter...' zei de eerste weer .. 'nog zes' ... 'nog vier'...
'Hou je!'
'Het allerbeste.'
'Het was een fijne reis'...
Floep...daar lagen ze en ze werden onmiddelijk deel
van het dikke witte sneeuwtapijt dat er al lag.
Nu konden ze niets meer zeggen...

Ze waren geen afzonderlijke vlok meer en bleven liggen op de aarde.
Dat duurde zo een poosje.
Toen dooide het.
De sneeuw verwaterde ... en stroomde in lange stromen naar de zee ...
daar verdampte het water en de damp steeg weer op naar de hemel ...
en werd weer water en het water werd weer sneeuw.

Ik weet het, het klinkt een beetje onwaarschijnlijk,
maar bij de eerste sneeuwbui kwamen ze elkaar weer tegen,
wederom tuimelend in diezelfde witte cadans.
'Hee, heb ik jou niet eerder gezien?' vroeg de ene vlok.
'Ja,' zei de andere.
'Wat goed je weer te zien!'
'Val je mee?'

En ze sneeuwden nog lang en gelukkig.

Auteur: Toon Hermans

Gesprek tussen Hart en Hoofd.

“Waarom heb je me achter een schild geplaatst?” vroeg het hart.
“Voor je eigen bestwil” antwoordde het hoofd.
“Hoe dat zo?” vroeg het hart.
“Het schild zal je beschermen tegen pijn” zei het hoofd.
“Weet je dat zeker?” vroeg het hart.
“Behoorlijk zeker, ja” antwoordde het hoofd.
“Maar vraag je je wel eens af of ik wel blij ben met deze situatie?” vroeg het hart. “Je hebt mij nooit gevraagd of ik achter een schild wilde leven. Je hebt het daar gewoon geplaatst, op de dag dat jij besloot dat dat nodig was.”
“En vanaf die dag heb je geen hartenpijn meer gehad, toch?” reageerde het hoofd.
“Dat is wat jij denkt” zei het hart. “Maar dat is slechts gedeeltelijk waar. Het is waar dat mij sinds die dag geen pijn meer is aangedaan door mensen die zo dichtbij konden komen dat ze me pijn konden doen. Maar pijn heb ik wel, continu.
Want ik ben hier alleen achtergelaten, ben hier helemaal in mijn uppie en niemand, zelfs jij niet, verbindt zich nog met mij. Ik ben een hart, en liefde is mijn levensenergie. Ik ben op m’n best wanneer ik zowel liefde kan geven als ontvangen. Maar niets van dat alles gebeurt nog. Vanwege het schild. Het schild dat jij besloot voor me te plaatsen, zonder mij te vragen hoe ik dat vond. Ik weet dat je het geplaatst hebt vanuit de beste intenties, maar het schild doet me meer kwaad dan goed. Ik ben een hart! Ik moet liefhebben! Liefde voelen! Liefde geven! Liefde ontvangen!
Als ik dat niet kan doen, wat voor nut heeft het dan dat ik er überhaupt ben?”
Het hoofd was stil nu. Verward.
Het begreep dat het hart zojuist iets heel belangrijks had gezegd. Maar hoe moest het dan met de angsten? Hoe zat het met bescherming? Zonder het schild zou het hart zo vreselijk kwetsbaar zijn! Het zou gekwetst kunnen worden. Weer. En dat was altijd erg pijnlijk…
“Maar hart,” zei het hoofd ” zou je werkelijk liever zonder het schild willen leven? Wil je echt dat ik het schild wegneem, waardoor ik je blootstel aan zoveel gevaren, aan de mogelijkheid dat je weer gekwetst wordt?
“Ja” zei het hart. “Want ik ben niet gemaakt om achter een schild te leven. Dan kan ik net zo goed doodgaan. Achter een schild kan ik niets doen van alle dingen die ik te doen hebt. Ik kan niet ademen. Ik kan niet delen. Ik kan mijn energie niet laten stromen. Ik kan niet ZIJN wie ik ben, in feite. Ik begrijp je zorgen, maar begrijp alsjeblieft ook dit: achter het schild zal ik sterven, en dan zal mijn leven zinloos zijn geweest, want dan ben ik niet in staat geweest mijn energie aan de wereld te geven…
Ik heb het echt nodig dat je het schild wegneemt. Zodat ik kan LEVEN en ZIJN, volledig, helemaal.
Je zult verrast worden door de dingen die we zullen ervaren zonder schild. Er zijn zoveel GOEDE dingen beschikbaar voor ons, als we dat schild maar zouden weggooien! Vertrouw me! En help me, alsjeblieft… Help me door me te vertrouwen en door aan mijn zijde te staan…
Heb vertrouwen dat de kracht van mijn energie veel, veel sterker is dan de kracht van de angsten en zorgen die in jou leven.
En weet dat ik, zelfs als ik gekwetst word, altijd in staat zal zijn weer te helen. Vertrouw me. Ik kan het aan. Het is het leven. Als ik het leven niet aan zou kunnen, zou ik hier niet zijn…”