Lang geleden, in moeilijke tijden, werd een man op heterdaad betrapt toen hij voedsel stal op de markt.
De
koning werd op de hoogte gebracht van deze overtreding en beval dat de
man moest hangen voor de diefstal. Terwijl de man in een donkere kerker
zat opgesloten, werden de voorbereidingen voor de executie getroffen.
Op
de dag dat hij zou worden opgehangen, leidden te bewakers de man naar
de galg en daar werd hem gevraag of hij nog iets wilde zeggen voordat
hij ter dood gebracht zou worden.
“Ja,” zei de gevangene. “Ik heb
een boodschap voor de koning. Ik heb een speciaal geschenk, mij
doorgegeven door mijn vader, die het weer van zijn vader had gekregen.
Ik heb een appelpit die van de een op de andere dag zal uitgroeien tot
een bloeiende boom en onmiddellijk vrucht zal dragen. Ik vind het gewoon
zonde dat dit geheime geschenk met mij sterft voordat ik het heb
doorgegeven.”
De koning was onder de indruk en vroeg de gevangene
hem het geheim te vertellen en de appelpit in de grond te stoppen
voordat hij stierf.
“Dat zou ik graag doen,” zei de gevangene,
“maar ik moet u waarschuwen dat de pit alleen in de grond kan worden
gestopt door iemand die nog nooit oneerlijk is geweest – die nooit iets
gestolen heeft of een leugen verteld heeft of iemand op wat voor manier
ook bedrogen heeft. Dus het is duidelijk dat ik het niet zelf kan doen,
want ik ben veroordeeld wegens diefstal.”
De koning gaf
opdracht aan zijn eerste minister om de pit in de grond te stoppen, maar
de eerste minister keek bedeesd en gaf toe dat hij ooit iets zelf had
gehouden wat niet van hem was en dat hij daarom de pit niet in de grond
kon stoppen.
Dus liet de koning zijn minister van financiën halen,
die onmiddellijk met een hoogrood hoofd bekende dat er tijden waren
geweest waarop hij niet volkomen eerlijk had gehandeld waar het de
schatkist betrof. “Majesteit, ik denk,” zei de minister, “dat u de pit
zelf in de grond moet stoppen.”
De koning aarzelde en was
duidelijk slecht op zijn gemak. Hij herinnerde zich hoe hij zijn vrouw
had bedrogen en ontrouw was geweest. Hij liet zijn hoofd hangen en gaf
toe dat ook hij niet de pit in de grond kon stoppen.
De
dief keek alle drie aan. “U bent de machtigste mannen van het land,” zei
hij, “maar toch bent u geen van drieën vrij van schuld. Geen van u
drieën kan de appelpit in de grond stoppen. Maar ik, die een stuk brood
heb gestolen omdat ik van de honger omkwam, word ter dood veroordeeld.”
En de koning verleende de wijze dief gratie.
